Revatherapie: Psychomotorische therapie

Via lichaamsgerichte- en bewegingsgerichte oefeningen beogen we een positieve invloed te krijgen op de volledige persoon.
Vandaag wordt psychomotorische therapie gedefinieerd als een behandelingsmethode die de lichamelijkheid en het bewegen als aanknopingspunt van haar benadering neemt, waarbij men – na eerst een psychomotorisch onderzoek uitgevoerd te hebben – op planmatige wijze en indien mogelijk in samenspraak met de patiënten, concreet geformuleerde doelstellingen poogt te realiseren die relevant zijn voor de problemen waarvoor de patiënt hulp nodig heeft.

Binnen ons ziekenhuis bereiken we via een ruim en verscheiden aanbod aan bewegings- en meer lichaamsgerichte situaties binnen de psychomotorische therapie de meeste doelgroepen, zoals de observatiegroep van de opnameafdeling, de psychotherapeutische groepen, de rehabilitatiegroepen en de psychogeriatrische groepen.
Aktief worden we ook betrokken bij de behandeling van onder meer stemmingsstoornissen.

Naast groepstherapie werken we ook individueel met patiënten.

De middelen die ter beschikking staan van de psychomotorisch therapeut om de doelstellingen te verwezenlijken zijn erg ruim. Talrijke variaties kunnen worden uitgedacht. Binnen één sessie kunnen ze daarenboven worden aangepast aan de fysieke mogelijkheden en motivatie van iedere patiënt.
Geen enkele activiteit is op zichzelf  therapeutisch, maar wel een middel om de vooropgestelde doelstellingen na te streven of te verwezenlijken.

Samengevat kunnen de bewegingsvormen opgesplitst worden in:
1. bewegingssituaties
2. sport- en spelsituaties
3. lichamelijkheidstechnieken      

Onder de noemer bewegingssituaties worden zowel gymnastische en physical fitness vormen (lopen, springen, vangen, slaan, trekken, duwen, klimmen) als ritmische vormen, stijlgebonden vormen (turnen, dansen), bewegingsvormen in het water, als zelfverdedigingsvormen verstaan.

Bij de sport-en spelsituaties kan een onderscheid gemaakt worden tussen spelen die individueel spel toelaten (tennis, badminton) en de spelen die mogelijkheid geven tot samenspel (basketbal, netbal, tienbal, ...).

Binnen de lichamelijkheidstechnieken wordt een onderscheid gemaakt tussen oefeningen met de nadruk op zichzelf (concentratieoefeningen, bewustwordingsoefeningen, relaxatie, yoga, stretching) en oefeningen gericht op contact met anderen (non-verbale communicatie, rollenspel, feedback technieken).